به‌صراحت در روايات زيادى آمده است كه به دو روايت از رسول خدا صلى الله عليه و آله و امام صادق عليه السلام اشاره مىشود . اللَّهُمَّ ارْحَمْ خُلَفائى ( ثلاث مرّات ) قيل له : و من خلفائك ؟ قال : الَّذينَ يَأتُونَ مِنْ بَعْدى وَ يَرْوُونَ احاديثى وَ سُنَّتى فَيُسَلِّمُونَها النَّاسَ مِنْ بَعْدى . « 1 » خدايا جانشينانم را بيامرز ، ( و سه بار اين دعا را تكرار فرمود ) به ايشان عرض كردند آنان چه كسانى هستند ؟ فرمودند : كسانى كه بعد از من مىآيند و احاديث و سنت مرا بيان مىدارند ، و بعد از من مردم را به راه راست هدايت مىكنند . راوِيةٌ لِحَديثِنا يَبُثُّ فِى النَّاسِ وَ يُشَدِّدُ فى قُلوبِ شيعَتِنا افْضَلَ مِنْ الْفَ عابِدٍ . « 2 » ناقل حديثى ازما كه آن را بين مردم منتشر سازد و قلوب شيعيان ما را بدان محكم كند ، از هزار عابد برتر است . چه اينكه عابد نفعش تنها عايد خود او مىشود ، ولى راوى حديث ، جامعه‌اى را مىتواند احياء نمايد . جايگاه حديث اما آيا احاديث وارد شده از معصومين عليهم السلام از سند متقنى برخوردارند ؟ صدور قرآن كريم قطعى و متواتر است ، و تمام آيات آن سينه به سينه ، و يا در نوشته‌هاى بر روى پوست و استخوان شانه شتر ، سنگ و . . . نقل شده و مسلمانان عنايت بسيارى بر حفظ كتاب خدا از تحريف داشتند ، و اجازه كم و كاست حرفى از آن را نمىدادند ؛ ولى صدور اخبار و احاديث از دو لب مبارك معصومين عليهم السلام جز در احاديث متواتر قطعى و حتى مفيد اطمينان نيست ، و لذا اولين مشكل بزرگ بر سر راه علوم مربوط به حديث ، يافتن احاديث مستند مىباشد كه صدور آن قطعى و يا حداقل ظنى و البته مفيد ظن قوى بوده باشد . حل مشكل مستلزم اين امر است كه سلسلهء راويان احاديث ، مورد بررسى دقيق قرار گيرند و احاديث

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، 2 ، 144 . ( 2 ) - همان ، ج 2 ، ص 145 .